Afgelopen week zat ik met drie leeftijdgenoten in een doodstil bos in Wallonië onze gevorderde levens door te nemen en daar constateerden wij dat er nog steeds veel te lachen valt. Vooral om ons voortploeterende polderlandje. Zo vertelde een van mijn kornuiten over een bejaardenhuis vol demente oudjes waar af en toe een therapeutische pony langskomt. Daar mogen de Alzheimerslachtoffers dan mee knuffelen. De pony komt niet langs in een plantsoen naast het tehuis, maar in de kamer van de verwarde oma zelf.
Dus je bent al redelijk koekoek, herkent je familie niet meer, hebt geen idee welke dag in welke maand het is en opeens staat er een pony in je kamer. Een doorgedraaide geriater heeft bedacht dat dat troost. Terwijl de levensmoeë bejaarde snakt naar een euthanasiekrokodil die haar komt redden uit dit naar urine stinkende huis vol murmelende tandelozen.
Ik geloofde het ponyverhaal niet. Tot de vriend een foto liet zien van zijn 95-jarige tante Els die in haar jonge jaren nog op de vrouwenmepper Camiel Eurlings had gepast. We vroegen ons opeens alle vier af hoe het met de gevallen ceo van de KLM ging. Je hoorde nooit meer wat van hem. Vroeger kon je nog wel eens om hem lachen als hij superdomme dingen deed.
Na de geverfde Limbo Camiel werden we vrolijk toen een van mijn vrienden ons voorlas over beroeps-BN’er Olcay Gulsen die op haar ouwe dag, na heel veel oefenen, eindelijk de ware heeft gevonden en zowaar getrouwd is. Dat hij multimiljonair is is puur toeval. Dat wist ze niet toen ze hem voor het eerst zag. Hij had net zo goed een dakloze junk geweest kunnen zijn.
Dat trouwen deed onze Olcay in een van de duurste hotels aan de Côte d’Azur en ieder drupje champagne en lepeltje kaviaar deelde ze met haar volgers. Kosten noch moeite waren gespaard voor dit rinkelgeluk en dat was ook niet zo’n probleem want de bruidegom heeft ooit ordinair veel geld van zijn papa geërfd. En alle rijkeluiskinderen weten: dat soort poen moet er zo snel mogelijk doorheen worden gejaagd. Geld dat je niet zelf verdiend hebt kan heel hinderlijk zijn en lang knagen aan je gekartelde ziel.
Maar het was een geweldig huwelijk. We lazen dat prinses Laurentien ook nog geschnabbeld had. Zij was de strenge ceremoniemeesteres. Dolle boel dus. Ja, Olcay weet hoe je een feestje moet vieren. Mijn vrienden en ik hebben inmiddels gewed hoelang dit geluk gaat duren.
Ondertussen keken we op een tv naar de Nederlandse Algemene Beschouwingen, maar die boeiden niet. Wilders draaide zijn versleten grammofoonplaat af, Eerdmans genoot van het feit dat hij er voor het eerst in zijn politieke leven ook een beetje toe deed, Klavertje genoot van zijn door iedereen bewonderde stijve poot en de meeste humor kwam dit keer van Henk Vermeer. Als Henk de de gevierde paljas is dan weet u eigenlijk al hoe laat het is.
Wij zetten maar af en toe het geluid aan en hoorden dan iedereen zeggen: “Linksom of rechtsom, u moet kiezen”. Het scheen dat ze met zijn allen onze puberpremier Robje het vak aan het leren waren. Terwijl de idiootste bedragen door de Kamer vlogen zagen wij bij Nieuwsuur hoe er binnen de Nederlandse Zorg voor minimaal 10 miljard per jaar wordt gejat door criminelen. In sommige gevallen worden zwaar gehandicapten doodleuk door junks verzorgd. Die junks kunnen niet veel, maar wel injecteren. Waarom de zorgboeven niet gevangen worden? Misschien omdat ze niet op een fatbike rijden en zich altijd kunnen legitimeren.
Vrijdag was ons jaarlijkse jongensweekje voorbij. Ik laadde mijn auto vol met de daar aanwezige kinderfietsen, de barbecue en de motormaaier van de huiseigenaar. Mijn vrienden vroegen wat ik daar in godsnaam mee ging doen.
“Op de rails“, lachte ik. “Ik ben namelijk tegen het stikstofdrama dat onze natuur vernietigt, tegen de overvolle martelstallen en tegen het feit dat ik door de VVD binnenkort weer rijker word. Vroeger gebruikte ik daar woorden voor, maar de tijden zijn veranderd. En ik ook!”
