Toen ik de opstelling van Nederland tegen de Marokkanen zag had ik de neiging om Ronald Koeman te bellen en hem erop te wijzen dat we niet tegen de Fransen, Spanjaarden of Argentijnen gingen spelen, maar tegen een middelmatig Noord-Afrikaans elftal dat banger voor ons is dan wij voor hen. Dus geen defensie van vijf man. Gewoon vier spitsen.
Waarom ik hem niet gebeld heb? Omdat ik in de weken ervoor gezien had dat de goede man inmiddels totaal onbereikbaar was. Murw, moe, verzadigd, oud, hangend in zijn eigen gelijk en veel te vaak met het inmiddels bot geworden bijltje gehakt. Hem kon ik niets meer wijs maken. Niemand kon dat nog. Dat was al duidelijk toen hij zijn radeloze wissels tegen Japan ging verdedigen. Later kwam hij daar gelukkig met een vleugje zelfspot van terug, waarop ik dacht: er smeult nog een waakvlammetje in de goede oude Ronald. Maar toen hij Marokko met de staart tussen de benen tegemoet trad dacht ik: lieve man, stop ermee. En dat heeft hij dan ook onmiddellijk gedaan. Verstandig besluit.
Tekenend voor het Nederlandse voetbal vond ik het afgekloven reclameblok rond alle wedstrijden. De vroeger zo stoere Feyenoorder John de Wolf verkleed als bejaarde tandeloze carnavalsleeuw, de iets te optimistische snollebollekende rattenvanger van de Jumbo met zijn radeloze barbecue-aanhang en de meneer die ons steeds bloedserieus een extra pensioenpotje probeerde aan te smeren. Vooral dat potje gaf de lusteloze voetbalsfeer in ons land perfect weer. Je geld laten werken en er zelf lekker bij zitten. Ons welvarende koninkrijk prachtig samengevat.
Van dit WK zie ik veel, bijna alles. Dus ook de radeloze pingels van de Duitsers. Niet achteraf, maar live. Net als de winst van de Belgen die ik zag terwijl ik appte met een Vlaamse vriend die nagelbijtend voor de buis zat. Vlak voor tijd was hij inmiddels aan zijn teennagels begonnen. Maar met succes. In korte tijd van 0-2 naar 3-2. Daar blijf je voor wakker. Het leukste moment van dat potje was de Senegalees die uit protest een kwartier met zijn hoofd op de penaltystip bleef liggen. De penalty werd door Youri Tielemans vlekkeloos benut. Hard, hoog en raak. Ik dacht aan de jonge Koeman en de meedogenloze Neeskens.
Terwijl de wereld met belangrijker zaken bezig is. Zoals het sturen van racistische kotsmailtjes naar de Nederlandse jongens die hun penalty gemist hadden, de wanhopige gamers die suïcidaal zijn omdat Sony met de schijfjes van hun favoriete spelletje stopt en natuurlijk met de grote vraag: waar trouwt Taylor Swift en hoeveel kilo kreeft eten de meer dan duizend gasten? Ook vragen we ons af: hoe grappig is het dat de in zijn praktijk gulzig met zijn sperma sproeiende gynaecoloog Goormans heet? En dan ayatollah Khamenei. Hoeveel van de miljoenen door hem afgeslachte mensen is hij de afgelopen vier maanden in zijn hiernamaals tegengekomen? Misschien moeten alle mannen daar verplicht in een benauwde boerka lopen en ziet hij de mooiste vrouwen in een wulpse bikini opgewonden hun geliefden kiezen. De meedogenloze humor van Allah.
Ondertussen worden er hier veel opvolgers van Koeman genoemd. Van Nistelrooij, Arne Slot, Ten Hag, Guardiola. Maar ik heb mijn oog op iemand anders laten vallen. Op iemand die laatst vrolijk aan Eva Jinek uitlegde dat voetballers best wel watjes zijn. Jongens die bij het minste geringste pijntje op de grond liggen te creperen, terwijl ze twee minuten later weer dartel over de sprieten dolen. Nee, deze coach wil echte mannen zien. Meer rugbyers dan curlingtutten.
Volgens mij moet deze ex-topsporter het doen. Dan zal er veel veranderen. Deze trainer zal bij Infantino vechten om van het voetbal weer voetbal te maken. Dus niet meer dan twee wissels, geen drinkpauzes, geen roze balletschoentjes en zonder een kapper die in de rust de vlechtjes van de spelers moet bijpunten of droog föhnen. Met humor, visie en keihard trainen worden we in 2028 probleemloos Europees kampioen. Wie ik bedoel? De nuchtere, duidelijke, grappige, voormalige handbalster Estavana Polman.
