Warm weer. Gevoelstemperatuur van bijna veertig graden. Mijn hoofd is een kokende voetbal. Er doolt nieuws door mijn warme hersenpan. Zoals het gala voor ongeletterde vechtsporters in de tuin van het Witte Huis. Obees publiek bij kooivechtjassen dat de verjaardag van de plaatselijke president viert. Een mentaal doodzieke meneer die volgens hemzelf zojuist een oorlog heeft gewonnen. Zijn Iraanse tegenstanders zeggen hetzelfde.
De president schreeuwt even later in zijn mobiel dat de vedetten op het WK geen rode of gele kaarten kunnen krijgen. No yellow. No red. Hij briest dat tegen FIFA-baas Infantino die in de VAR-ruimte bij Argentinië-Algerije staat. Al verdwijnen hun noppen diep in de kuit van de scheids of de grens. No yellow. No red.
De kale psychopaat somt het lijstje met onschendbare vedetten op. Ronaldo, Messi, Kane, Mbappé, Haaland en Yamal. En de drinkpauzes moeten langer. Tijd is geld. Dollardorstig lispelt hij onmogelijke reclame-inkomsten.
Ik lees over assistent-trainer Ruud van Nistelrooij die zijn vijftigste verjaardag veel te vroeg gevierd heeft en daardoor veel te laat op zijn werk verscheen. Zijn zachtmoedige baasje Ronald vond dat niet erg. Je wordt nou eenmaal maar één keer vijftig en nooit wereldkampioen. Zeker niet als je met 2-1 voorstaat, de coach radeloos gaat wisselen en het alsnog 2-2 wordt. Die coach is daar vervolgens zo blij mee dat hij de volledige selectie beloont met een tuttige familiedag. En die domme Fransen, Duitsers en Engelsen maar trainen. Aanstellers.
Ik lees in de aanhoudende hitte dat een van onze prinsesjes haar tiaradebuut heeft gemaakt. Tiaradebuut is een geweldig woord waar ik uren op kan kauwen. Ondertussen vraag ik me af of de pindakaasvloer van Wim T. deze temperaturen aankan. Wel goed dat die vloer in ere hersteld wordt. Want Wim is weg. Vertrokken met een schitterende rouwadvertentie. Ik smul van de verhalen over hem. Zoals de anekdote waarin Beatrix in een officiële speech ergens twintig minuten over kunst had staan bazelen en dat Wim daarna keihard riep dat hij nog nooit zoveel onzin had gehoord. Waarop ze verschrikt naar Claus keek, die het hartgrondig met Wim eens was. Dat waren nog eens tijden. Toen we onze vorsten nog als normale mensen behandelden.
De 88-jarige tiaraloze Beatrix zit op een foto op een stoeltje zacht te lachen. De Japanse keizer lacht ook. Misschien denkt ze weemoedig aan Wim en aan Claus die hem toen groot gelijk gaf. Opeens zie ik Trix haar moeder spruitjes schoonmaken.
De hitte brengt mijn hoofd verder op hol. Zeker als ik lees dat het lijkt dat een kosmisch spookdeeltje, dat een paar jaar geleden door het Zuidpoolijs denderde, uit een sterrenstelsel op elf miljard lichtjaar afstand is gekomen. Mijn zonnesteek is nu compleet. Wie vond dit deeltje? Hoe zag het eruit? Is het wel elf miljard lichtjaar? Geen tien? Geen twaalf?
Ik denk aan God die dit allemaal geschapen schijnt te hebben. Of is die alleen verantwoordelijk voor de aarde en gaat zijn chef over het heelal? Begrijp ik nou dat de Nederlandse voetballers voor elke wedstrijd in de kleedkamer bidden tot hun allerhoogste? Waarvoor? Voor een overwinning? Maar God is toch neutraal? Of is God gokverslaafd en heeft hij dit weekend al zijn geld op de Zweden gezet?
Mijn smeltende hoofd piekert onderhand over een prematie waar een vriend is geweest. Wat dat is? Dan leeft het lijk nog en mag iedereen zeggen wat hij of zij van de bijna-dooie vindt. De hitte in het prematorium was heftig geweest. Voorverwarming van het feestvarken. Na afloop bespraken de gasten vooral wie er volgens hen wereldkampioen wordt. Hun levens gaan door. Het voorverwarmde bijna-lijk kon dat niks schelen. Volgens zijn vrouw is hij dan namelijk al bij God. Onzeker keek zij naar haar zieke man die haar onmiddellijk zei dat dat dus onzin was.
Ik dacht hierdoor weer aan het olijke trio Wim, Claus en Trix. Alles is onzin. In elk geval het leven. Kortom: Lang leve Wim T. Schippers. Heel lang in al onze oververhitte hoofden.
