Van Humberto Tan moest ik al mijn Tefalpannen weggooien en nou mag ik ze van Arjen Lubach weer houden.
“Verwarrend”, zei ik tegen mijn vrouw, die niet luisterde omdat ze hardop met ChatGPT in conclaaf was over het aan de praat krijgen van onze zelfdenkende radiatoren. Dingen die Poetin met één vingerknip op vriezen kan zetten. En nou maar bidden dat dat niet gebeurt.
Ondertussen is er paniek op de cryptomarkt door een hack bij een grote Nederlandse bitcoinbroker. Geen idee hoe dat gaat, maar ik stel me voor dat allerhande kantoorpiepeltjes suïcidaal uit hun hoge kantoren in Dubai naar het asfalt duiken en tussen de in paniek vluchtende Lamborghini’s en Ferrari ’s te pletter slaan. Terwijl de twee vergeten hondjes van Gordon daar angstig tussendoor lopen te keffen.
Zullen er ook spelers van de Britse landskampioen Arsenal financieel getroffen zijn? Die jongens hadden toch al niet hun week. Ze werden door de Britse vierdeklasser Fleetwood Town uit een of andere Engelse beker geknikkerd. Met een verpletterende penalty van de 19-jarige Conor Haughey. Die pingel en de daarop volgende explosie van jongensgeluk heb ik inmiddels al een keer of tien teruggekeken.
Gewoon heerlijk om te zien als voetbalmiljonairs door amateurs vernederd worden. Net als dat ik het gezellig vind als die cryptotypes zomaar een paar miljard kwijtraken. Zal de nieuwe aanvoerder van de jongste Quote-500 daar ook bij zitten? Jean-Louis van der Velde, die de dochter van Freddy Heineken van haar roestige troontje heeft gestoten. Goed voor 26 miljard. Met dat bedrag lach je Shell met zijn 12 miljardjes oorlogswinst vierkant uit en kan je Oekraïne van de Russen laten winnen. Hoe voelt dat als je zo rijk bent?
Dat zouden we aan onze koning moeten vragen. Die bezocht deze week een schooltje in een azc en werd daar cynisch welkom geheten met een liedje op de melodie van Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht. De juf die dit met de kinderen heeft ingestudeerd heeft een zeldzaam gezond gevoel voor humor en zit volgend jaar aan de jaarlijkse Uitblinkerslunch op Huis ten Bosch.
Even later zag ik onze koning de door Trump vermorzelde Zelensky welkom heten. Hij deed dat hartverwarmend door de gehavende president stevig in zijn armen te sluiten. Het Oekraïense volk dat meer dan meedogenloos in de steek wordt gelaten. Niet alleen door Trump. De komende Franse president Le Pen gaat namelijk hetzelfde doen. Net als het marcherende eng-rechts dat het binnenkort in Duitsland voor het zeggen heeft. Een zacht verdriet stoomt door mijn hoofd. Hoop zo dat Max & Lex hem een paar honderd miljoen uit hun privéportemonnee hebben meegegeven. Onder het motto: mijn hele familie heeft nog nooit een duppie belasting betaald. Dus: pak mee en red je lieve vriend!
Begrijp ik nou dat Canada binnenkort mag meezingen op het Eurovisie Songfestival of haal ik nu allerlei geopolitieke zaken door elkaar? Af en toe kan ik het niet meer bijbenen. Zo lekker trouwens dat we principieel niet meedoen aan dat discutabele zangfeestje. En goed dat we die beslissing zo krachtig en doortastend hebben genomen. Dat maakt ons land zo sterk. Wij hebben een neus voor onrecht.
Hoop wel dat Zelensky een rompertje voor onze zwangere premier bij zich had. Of had Volodymyr belangrijker zaken aan zijn kop?
En ik hoop ook dat hij het rechtse supertrio Vermeer, Stoffer en Eerdmans is tegengekomen. Die drie dorpsgekken met hun in elkaar geflanste plannetje vol stikstof, abortus en draagmoeders. De Nederlandse polderkolder kort samengevat. Dan weet Zelensky namelijk nu helemaal waar hij internationaal aan toe is. Namelijk: reddeloos verloren.
En nu ga ik mijn ramen dicht timmeren in verband met de beloofde rellen, de laatste penalty van Fleetwood Town nog honderd keer bekijken en ik ga proberen uit te vlooien waar Bolle Jos uithangt. Misschien wel in het deze week ontdekte graf van Jezus in Jeruzalem? Die twee miljoen tipgeld steek ik voorlopig niet in Bitcoin. Eerst nieuwe pannen kopen. En de verwarming minimaal op 22.
