Toen Infantino zijn maffiamaatje Donald Trump na de uitreiking van de wereldcup liefdevol van het podium duwde vroeg ik me af of hij dat deed omdat hij bang was dat zijn inmiddels licht geriatrische vriendje te lang tussen de hossende Spanjaarden zou blijven dansen. Of was de sympathieke FIFA-capo op zijn hoede voor de eventuele terugkeer van de Argentijnse kickbokser Leandro Paredes, die Donald onder het gras zou moffelen? Jammer dat de president zich veel te gedwee liet afvoeren. Het zag eruit als een tragische nederlaag voor de bejaarde die de laatste weken toch al niet zo lekker in zijn oranje velletje zit. Ik hoopte nog even dat hij de corrupte Gianni een paar keiharde knallen voor zijn kale kanis zou geven, maar helaas…
Donald had natuurlijk belangrijker zaken aan zijn hoofd. Zoals het atoombomcadeautje aan de Saoediërs, zijn dagelijkse vernedering door de Iraanse ayatollahs en misschien was hij ook druk met het uit de weg laten ruimen van de Franse modellenscout Daniel Siad, die jarenlang verse bakvisjes opwarmde op de prinsheerlijke hengstenballen van pedopooier Epstein. Siad wist te veel en mocht gaan hemelen.
Je zag aan Trump dat hij zondag duidelijk andere dingen aan zijn hoofd had dan het uitreiken van een of ander banaal voetbalprijsje aan Spanje. Grappig genoeg het enige land op onze geteisterde planeet dat hem de snoeiharde waarheid durft te vertellen.
Zelf was ik er trouwens ook niet helemaal bij met mijn bezorgde hoofd dat steeds voller zit met prangende vragen. Zoals? Of de bazen van de dorstige datacenters korter douchen nu er een nijpend drinkwatertekort dreigt? Onderhand realiseer ik me dat deze column door veel mensen digitaal gelezen wordt en dat dat uiteindelijk ook duizenden liters koelwater kost. Net als de waarheden van de inmiddels gearresteerde broertjes Tate, die onze kinderen al jaren geduldig uitleggen dat vrouwen minderwaardige schepsels zijn die zich letterlijk moeten neerleggen bij de overheersing van de man. En die ook lustig verkracht mogen worden. Verbijsterend dat miljoenen jongeren dit soort gedachten openlijk respecteren. Voor dit soort waarheden is miljarden liters koelwater nodig. Water dat niet meer gedronken kan worden. Net als de miljoenen liters bluswater die we wanhopig over de Franse en Spaanse bossen sprenkelen. Tot het op is. Misschien moeten we binnenkort uit nood ontzilt zeewater gaan drinken. In Qatar deden ze dat. Met nadruk op deden. De ontziltingsinstallaties worden daar namelijk systematisch vernietigd door het terroristische Iran dat daarmee wraak neemt op de radeloze bombardementen die de trotse bezitter van de Voetbalvredesprijs op dat land uitvoert.
Een zachte zucht gaat door mijn hoofd. Mijn hele denken leunt en steunt de laatste weken tegen een immens vraagteken dat alsmaar groter en groter wordt. Misschien is er een wereldleider die er symbolisch van wil abseilen. Waarom? Om de aandacht natuurlijk.
Zelf was ik donderdag diep teleurgesteld omdat een beloofd ondernemersavondje in de gerenommeerde Vinkeveense Harbour Club niet doorging. Mijn grote idool Ali B. zou daar namelijk spreken. Ik had als voormalig artiest veel vragen voor deze rappende grootheid. Zoals: hoe moet ik met mijn fans omgaan? Is het aardig als ik met mijn ervaring af en toe een schrijfkamp geef aan jonge artiesten? En is het gezellig als die fans daar dan ook kunnen blijven slapen? Domweg omdat dat beter is voor de intimiteit tussen leerling en meester? Doodgewone vragen aan een man met ervaring. Maar de avond ging dus niet door. Niet wegens te weinig, maar wegens te veel belangstelling. Meer aandacht van de media dan van jonge meisjes met theaterambities. Uit die hoek was er niet veel vraag. Ali is daar terecht pissig over. Hij zei het zelf overduidelijk: geen respect. Heerlijke tekst uit dat meurende muiltje.
Over respect gesproken: las ik nou dat een AI-model zijn afgesloten omgeving heeft verlaten om daarna een platform van een ander AI-bedrijf te hacken? Is dit het begin van het einde? Ik vrees van wel. Zo blij dat ik dit stukje niet zelf geschreven heb. Wie wel? Youp van ’t Hack.
