Het is volop zomer en ik schrijf deze column onder een schaduwrijke boom in een tuin vol vrolijk fluitende vogels. Een ervan is een beeldschone zwarte merel die al meer dan twee jaar rond het huis scharrelt. Het beestje is verre van schichtig en wijkt geen meter als een van ons de tuin in loopt. Hij gaat rustig door met het zoeken naar zijn voedsel in het droge gras. Wormen? Ik denk het. Hij is geen vegetariër, wat voor de wat meer woke lezers van deze rubriek misschien een probleem is. Maar om het vogeltje nou om die reden af te schieten is ook weer zowat.
De merel zit qua leven op mijn lijn. En wat voetbal betreft helemaal. Afgelopen woensdag begon hij enthousiast te kwelen toen de wat iele Anthony Gorden de Engelsen beheerst op voorsprong zette tegen de Argentijnse vechtjassen. Maar hij werd niet stil toen hij zag dat Messi ging winnen. Ondanks de Berlijnse muur die de Duitse coach had opgetrokken voor het Engelse doel. Niks geleerd van Ronald Koeman, die ik onlangs een Delfts blauw tegeltje heb gestuurd met de tekst: Aanval is de beste verdediging! Een oud-hollands gezegde dat van Cruijff had kunnen zijn. Dat de Argentijnen gingen winnen zag je eigenlijk al bij het zingen van de volksliederen. Ze zongen niet, ze krijsten. Terwijl de Britten binnensmonds hun kunstgebitten leken goed te leggen.
Eerlijk gezegd interesseerde de wedstrijd tussen de Engelsen en de Argentijnen mij niet echt. Ik was in mijn hoofd vooral druk met de heerlijke finaleplaats van Spanje. Domweg omdat dat het enige Europese land is waardoor de oorlogszuchtige Donald Trump al heel lang keihard wordt uitgelachen. Op geen enkele manier werken de Spanjaarden mee aan de volslagen zinloze Amerikaanse missie tegen de Iraanse idioten.
Ik geniet zo van het feit dat Donald aanstaande zondag op de eretribune naast de Spaanse koning mag plaatsnemen. Of zet hij hem bewust een paar rijen achter hem? Dan zit-ie wel hoger. Het lijkt me vooral gezellig als koning Flip tussen Trump en Infantino in komt te zitten. Zodat hij af en toe aan beiden tegelijk kan vragen hoe het ook alweer met die FIFA-Vredesprijs zit?
“Moet je die nou dagelijks poetsen Donald of doet Gianni dat voor je?” Misschien vraagt Flip ook nog aan de Amerikaanse president of hij niet liever naast zijn vader Juan Carlos had willen zitten. Omdat die oude schavuit meer zijn bloedgroep is. Maar de koning houdt zich vast keurig stil en geniet tijdens de wedstrijd van zijn eigen binnenpretpakket.
Ik hoop sowieso dat Spanje wint. Niet omdat ik de vitale voetbalbejaarde Messi zijn welverdiende triomf niet gun, maar omdat het me een fantastische prijsuitreiking lijkt. Als de Argentijnen zegevieren blijft Donald tot diep in de nacht op het podium de tango dansen met de goede oude Leo. Als je niet uitkijkt wordt hij wakker met de wereldcup op zijn kussen. Vergeten uit te reiken.
Terwijl hij bij het overhandigen van de wereldcup aan de Spanjaarden na twee minuten natuurlijk hartstikke klaar is. Misschien lispelt hij nog in het oor van de Spaanse aanvoerder dat zijn volk hopeloos slecht is, waarna het gehele Spaanse team het seniele dansje van Trump nadoet. Geleerd van de Belgen.
Het lijkt me een mooi einde van een WK dat veel te lang duurde en in volgende versies ons maanden gaat bezighouden. Met krakers tussen San Marino tegen Vaticaanstad en Andorra dat gelijk speelt tegen Tuvalu uit Oceanië.
We gaan ons nu weer druk maken over het echte leven in ons eigen land waar de NS deze week aankondigde dat je in de trein je tas van de bank moet halen als iemand daar wil zitten. De nationale nieuwszender Radio1 besteedde hier vervolgens een uur zendtijd aan. Kneuzen mochten bellen en die belden ook massaal. NPO. Nationale Patiënten Omroep! Ik las deze column zojuist zachtjes aan de merel voor. Die begon meteen blij te fluiten. Wat-ie floot? Het Spaanse volkslied.
