Meer columns

Jeugdzorgen

Niet appen op de fiets. Dat wordt in menig radio- of televisiespotje tegen ons gezegd. Maar met je neus snuiten moet je ook uitkijken. Zeker als je met zestig kilometer per uur over de weg raast. Dan kan je namelijk met gezwinde spoed op de Intensive Care belanden. Vraag maar aan Froome. Als hij tenminste na al die operaties alweer aanspreekbaar is. Wat zal het eerste zijn dat hij te horen kreeg toen hij uit zijn coma ontwaakte? Dat hij de komende Tour de France op zijn gebroken ribbenkast kan schrijven? Of dat hij de Ronde van Spanje van 2011 alsnog gewonnen heeft omdat collega Cobo iets te ruim gespoten en geslikt had? Begin je als dokter met het goede of het slechte nieuws? 

Het schijnt dat hij, toen hij wakker werd aan twee infusen en een dozijn pillen op zijn nachtkastje zag liggen, dacht dat hij gewoon op zijn hotelkamer lag. 
Voorlopig zit die arme Christopher gekluisterd aan een rolstoel om het daarna voorzichtig op krukken te proberen.  Niet door Nederland gaan strompelen is mijn advies. Als hij bij ons zonder rennershelm en wielerpak namelijk niet herkend wordt zal bijna iedereen denken: die meneer heeft vroeger in een jeugdinstelling gezeten en is er niet geheel ongeschonden uitgekomen. Die heeft waarschijnlijk ooit geprotesteerd tegen een hitsige pater die hem als jong jongetje iets te lief welterusten wilde zeggen. En de dienstdoende pater had helaas een kort lontje. Dit laatste is een heel slecht grapje, maar soms kan je even niet anders. Komt door mijn totale verbijstering na het lezen van de bevindingen van de Commissie De Winter over de wantoestanden in onze Jeugdzorg tussen 1945 en nu. Het verhaal van een kind dat in bed geplast had en de doordrenkte onderbroek in de mond gepropt kreeg, waarna het met een leren riem werd afgeranseld. Of er boze ouders hierover geprotesteerd hebben? Misschien waren er wel helemaal geen ouders. Dat ranselt ook lekkerder. Toen ik ook nog las dat een kleuter zijn of haar eigen braaksel moest opeten heb ik de krant een paar uurtjes weggelegd. Of ik toen ter compensatie vrouwenvoetbal ben gaan kijken? Nee, dat ook weer niet. Mag dat nationale jeukwoord Leeuwinnen trouwens officieel verboden worden? Dat iedereen die dat gebruikt verplicht met zestig kilometer per uur met zijn fiets op een muurtje moet knallen!

Maar terug naar de jeugdmishandelingen. “Het was natuurlijk een andere tijd”, hoorde ik een zalvende jeugdwerker op de radio verklaren en snapte dat niet helemaal. Zijn al die kleutervernederingen ooit normaal geweest of goedgepraat? Door wie dan? Door celibatair verwrongen paters? Door totaal geflipte jeugdleiders? Zwaar geshuffelde nonnen? Wisten deze bruten van elkaar wat ze die arme kinderen flikten? Was er wekelijks vernederingsoverleg binnen die internaten? 

En wat vaart er in de spelonken van je ziel als je het lekker vindt om een kind zo te straffen? Dit soort slagers en beulen zochten elkaar natuurlijk wel op. Ze gingen gezellig samen in een klooster of een andere instelling zitten om hun frustraties bot te vieren op ouderloze peuters, kleuters en pubers. Zal zo’n afranseling seksuele voldoening hebben gegeven? Was het opwindend om een kind een aantal uren in de vrieskou op een balkon te zetten? 

Of zit het gewoon in de mens? Dat wij het gewoon lekker vinden om elkaar pijn te doen en te vernederen? Leidse corpsballen lieten feuten hun bilnaad leeglebberen. 

Over oorlog gesproken. Heeft u ook zo genoten van de fijnzinnige discussie over de terugkeer van die twee IS-peuters en de keiharde toezegging van onze regering dat er verder geen eentje hierheen mag komen? Waarom niet? Omdat ze waarschijnlijk allemaal een Kalasjnikov in hun pamper dragen. Lekker dat dit gebeurt in een land waar de vakbondscomputers crashen omdat men zich te druk maakt over een paar maandjes en tientjes pensioen. 

Mijn tip aan die IS-kindertjes is om sowieso daar te blijven. Hier belanden ze waarschijnlijk in een jeugdinternaat. En eerlijk is eerlijk: dan is zo’n Iraaks vluchtelingenkamp echt veel en veel beter. 

 
Website door Just