Mooi cliché-momentje hier op Sicilië waar ik een uur lang achter een pinnende man bij een geldautomaat hang. Hij is druk in de weer met oneindig veel pasjes. De biljetten die hij per keer uit de automaat trekt verdwijnen in een plastic tas van de plaatselijke supermarkt. Ik vind het jammer dat de steeds voller wordende tas niet van de Jumbo is. Waarom ik geduldig wacht achter deze poenende persoon? Omdat het me fascineert. Ik neem plaats op een bankje waar ik op mijn telefoon wat curieus nieuws tot me neem.
Ik lees over een heuse apenoorlog in Oeganda waar chimpansees elkaar meedogenloos uitmoorden. Jammer dat die beesten niet op X of een ander sociaal kanaal zitten. Dan zou het leuk zijn om te lezen dat een of andere hoofdaap zijn soortgenoten waarschuwt dat hij ze helemaal kapot maakt en terugstuurt naar het stenen tijdperk als ze niet doen wat hij wil.
Terwijl de man rustig verder pint bedenk ik me dat alleen een stenen tijdperk onze op hol geslagen wereld nog kan redden. Een planeet zonder kamikazedrones, wittefosforraketten en dreigende atoombommen.
Naast mij komt een oud vrouwtje zitten. Ze vraagt of ik ook wil pinnen. Ik leg haar in mijn steenkolenitaliaans uit dat die meneer al even bezig is. Graag had ik aan het omaatje uitgelegd dat dit waarschijnlijk de echtgenoot van de ceo van de KLM is die de miljoenenbonus van zijn vrouw veiligstelt. En ik zou die graaiende miljoenenbabe van onze nationale luchtvaarttrots verdedigen. Ze heeft meer dan 450 miljoen bespaard, dus heeft ze zelf ook wel een klein bedragje verdiend. Als aandeelhouder profiteer ik van haar geweldige beleid. Oké, een hoop losers zijn door haar hun baantje kwijt, maar dat is eigen schuld dikke bult. Hadden ze maar geen loser moeten worden.
Maar mijn Italiaans is abominabel, dus ik vertel dit allemaal niet. Als ze vraagt waar ik vandaan kom antwoord ik ‘Amsterdam’. Ze zegt “Ajax” en doet alsof ze heel hard huilt. Ik wil het er niet over hebben. Zij wel.
Misschien moet ik me toch maar eens aan Duolingo gaan wagen. Die online-talencursus maakte mij deze week vrolijk toen ik las dat een meneer, die daar tegen een luchtvaartsalaris directeur zou worden, alsnog naar zijn baantje kan fluiten omdat hij zich in de taxi tussen het vliegveld en het hoofdkantoor had misdragen tegen de chauffeur. Dit zijn berichten waar ik van smul.
De man pint geduldig verder. Misschien is hij de Siciliaanse John de Mol en moet hij een of andere onbenullige roddeltante betalen omdat hij een proces verloren heeft. Geen idee waarom ik hier in het zonnetje onbedaarlijk geniet van dit Nederlandse showbizzgeneuzel. Sowieso leuk om oer-Hollandse zaken op afstand te lezen. Dat RTL-Tonight bijvoorbeeld gaat stoppen. Of dat erg is? Geen idee. Ik heb het nooit gezien. Wie wel? Ondertussen denk ik aan Melania Trump die het in een officiële speech heeft opgenomen voor de slachtoffers van opperpedo Jeffrey Epstein en zijn vrolijke vriendjes. Haar toespraak maakt het aanstaande dinertje van ons koningspaar met haar hondsdolle echtgenoot natuurlijk wel interessant. Donald wist namelijk niks van haar eigenzinnige optreden. Ik hoop dat ze nog mee mag eten. Grappig als Max en Willy haar bij gebrek aan zinnige gespreksstof complimenteren met haar durf om indirect af te rekenen met al die rijke smeerlappen die kortademig op die bakvissen hebben gelegen. Ik vrees dat Donald het toetje en de koffie daarna laat lopen.
Opeens is de man uitgepind en mag ik aan de bak. Maar helaas, de automaat is hartstikke leeg. Ik vraag aan het omaatje waar nog een automaat is. In het volgende stadje. Ik vraag of ze mee wil rijden. Haar antwoord is: graag!
We toeren daar in mijn Fiatje heen. Maar helaas. Daar staat dezelfde man met een pak verse pasjes en dezelfde supermarkttas allerlei codes in te tikken.
“Kut”, zegt oma. Ik kijk haar verbaasd aan. Dan lacht ze: “Ik heb tien jaar een pizzeria in Eindhoven gehad”.
