Meer columns

Roetvegetariër

De Nederlandse vega’s en carnivoren hebben mot. Het gaat om het decembernummer van de Allerhande, het krantje van Albert Heijn. De carnivoren vinden dat er te veel pompoenpitten en quinoa in het oer-Hollandse blaadje staan. De herbivoren daarentegen willen meer appelflappies met kerst. Waar ze dit uitvechten? Op Twitter. Volgens de vleesknagers wordt het geitenwollen geneuzel van de vega’s ons door de strot geduwd. Is dat zo? Wie dwingt wie dan? Ik heb tijdens het laden van mijn vers geschoten Oostvaardersplassenhertje in een supermarktkarretje nog nooit van een of andere fanatieke Marco Kroon een pistool tegen mijn kruis gehad om onder dwang wat vergeten groenten te gaan scoren. En andersom ook niet. Ik voel me vrijer dan vrij in dit land. Ik ben zelf een roetvegetariër. Wat die eet? Geen plofkip en geen foltervarken. En verder let ik een beetje op hoe mijn te consumeren koe of visje geleefd heeft. Maar ik maak geen ruzie met mensen die anders denken en eten.

Gelukkig las ik op de dag dat de Allerhande voor de polderophef zorgde dat er in Jemen achttien miljoen mensen zo goed als zeker omkomen van de honger. Er stonden wat vrolijke kinderfoto’s bij. Laten we zeggen dat zij andere dingen aan hun uitgemergelde koppies hebben dan wij. Weinig tijd voor een burn-out of feestdagenstress. De Jemenieten worden systematisch afgeslacht door de wapens van de Saoedi’s. Wapens die Trump ondanks de moord op Kashoggi gewoon blijft leveren. De karavaan vluchtelingen aan de Mexicaanse grens is blij met dit nieuws. Dan worden die wapens niet op hun leeg geknald. Misschien is dit een leuk gespreksonderwerp voor het komende kerstdiner. Als je het toch over iets zinnigs wil hebben. Neem dan ook meteen de op de plastic soep drijvende Afrikaanse dobberbootjes mee. Ook een goed onderwerp. Wat je daar het best bij kan drinken? Een Pomerol? Een dieprode Bourgogne? Iets lichters?

Ik word zo vrolijk depressief van ons Hollandse hoekje op deze wereld. Dat we na het zwartepietengeneuzel nu alweer bezig zijn om elkanders kerst totaal te verkloten. Iedereen eet met lange tanden en een loodzwaar schuldgevoel.

Nou niet iedereen hoor. Ikzelf krijg namelijk mijn lichtste en leukste kerst ooit. Waarom? Dat komt door Frank Dane. Hij is diskjockey bij Radio 538 en volgt binnenkort Edwin Evers op. Edwin is al meer dan twintig jaar de absolute koning-keizer-admiraal van de ochtendradio en legendarisch om zijn imitaties van Frank en Ronald. Maar Edwin gaat met pensioen en Dane pikt zijn baantje in. Geen gemakkelijk klusje. Vrijdag stond er een interview met Frank in de Volkskrant en daarin vertelde hij van zowel Thierry als van Jesse te houden. Allebei jong en allebei nieuw. Geen ouwe meuk. Ik begreep hem wel. In het hetzelfde vraaggesprek moest hij enigszins besmuikt toegeven dat Dane een schuilnaam is omdat hij een broer is van die rare Robert Jensen, onze frisse rechtsbuiten die zich sinds kort weer regelmatig voor een handjevol kijkers laat gelden. Robert is niet alleen Frank zijn broer, maar ook zijn beste vriend. Ze heten allebei Jensen omdat papa een Deen is. Mama is gewoon van ons. Maar nou komt het: de familie Jensen viert nog altijd kerst op traditionele Deense wijze. Dat houdt in dat ze met het hele gezin hand in hand om de kerstboom dansen. Frank en Robert doen daar graag aan mee.

En dat beeld maakt dit jaar mijn kerst. Het maakt mij niet meer uit wat we eten en het interesseert me ook niet waar we met de familie over praten. Het feit dat ik weet dat die bolle Robert Jensen hand in hand met zijn familie om de kerstboom loopt te hupsen maakt me zo intens gelukkig. Ik hoop dat Thierry het dansje begeleidt op de piano en dat Jesse zijn van Vincent Bijlo gejatte ode aan de wapperende handen ten gehore brengt. In die beroemde pyjama van hem. Maar vooral die dansende bolle. Die honderdtwintig kilo hupsend om die boom. Robert Jensen hand in hand met zijn papa en mama om de kerstboom. Ik kan niet wachten.

 
Website door Just