Meer columns

Journaliziek

Een normaal mens dat op zijn werk overvallen wordt door een griepje zegt dat tegen de kopieermachine, de koffieautomaat plus nog een paar andere collega’s en gaat daarna lekker op huis aan. Bij sporters en artiesten ligt dat anders. Die moeten ook nog een publiek wegsturen. Mij overkwam dat afgelopen vrijdag in het Rotterdamse Oude Luxor. Mijn knieën knikten en even later ging het licht uit. Ik lag als draaideurpatiënt met een gerepareerd hart al snel in een ambulance naar het Erasmus MC, waar ze vrijwel onmiddellijk doorhadden wat de oorzaak was. Ik werd met grote spoed zeer vakkundig opgekalefaterd. Misschien een tip voor het bestuur van Feyenoord. Ga eens langs bij de Spoedeisende Hulp van dat superziekenhuis.

In de ziekenwagen leek het me goed om even mijn geliefde te bellen. Maar ik was te laat. Ze was al geappt door een journalist van het AD. Dit is de route die je als moderne nieuwsjager tegenwoordig moet kiezen: Je hoort dat een artiest onwel geworden is, weet nog niet precies hoe het zit en dan bel je de vrouw van de BN’er. Als ze huilend opneemt weet je dat ze een verse weduwe is en heb jij het nieuws als eerste. Het klootjesvolk mag de medische informatie eerder hebben dan de kinderen van de zieke.

De volgende dag deed hetzelfde AD er nog een ordinair schepje bovenop. Op hun site plaatsten zij een oproep met de vraag of mensen die in het Oude Luxor live aanwezig waren geweest wilden laten weten wat er precies gebeurd was. Hoe zakt een komiek door zijn hoeven? Is hij gereanimeerd in de spotlights? Kreeg hij een laatste adem-applausje?

Een paar dagen later stuurde de hoofdredacteur van het Rotterdamse kappersblaadje mij een karig boeketje om mij beterschap te wensen. En hij belde om mij persoonlijk zijn excuses aan te bieden. Die smakeloze oproep was per ongeluk gebeurd door een wat oudere, zacht dementerende redactrice en hij ging hiervoor diep door het stof. Ik aanvaardde zijn excuses uiteraard niet. Ik vroeg of zijn redactie tegenwoordig in de krochten van de Story huisde. Of Albert Verlinde zijn toiletjuffrouw was? En Evert Santegoeds zijn kapper? Tevens legde ik aan de Rotterdamse brokkenpiloot uit dat het helemaal geen vergissing van de geriatrische medewerkster was, maar dat het gewoon in het DNA van de huidige krant zit. Ze moet dit soort onzin verzamelen. En wel van jou! De hoofdredacteur. Ik heb hem een sabbatical aangeboden. In een leegstaand boerderijtje in het Drentse Ruinerwold. Daar kan hij jaren ongezien vertoeven.

Inmiddels speel ik gewoon weer de splinters van de planken. Mede dankzij het Erasmus MC waar ik, ook al was er een beddentekort, een nachtje moest blijven. Alleen op Zware Psychiatrie was nog plek. Naast mij lag aan de ene kant Jaap Stam die wanhopig om een goede advocaat schreeuwde. Aan de andere kant lag Mark Rutte die niet meer wist dat hij premier was. Zijn kwaal was begonnen met zeventig doden die uit zijn geheugen gewist waren. Spontaan vergeten. Hij was toen te druk met de dividendbelasting.

Tegenover ons lag het schuimende Kamerlid Öztürk die alleen maar “moordenaars, moordenaars” riep. Ik vroeg of hij het over de heer Erdogan en zijn kornuiten had. Hij hoorde me niet. ‘Turks doof’ heet dat.

Naast Özturk was nog een bed vrij. Dat was voor noodgevallen. Zoals? Dat zou een Italiaanse voetbalscheidsrechter kunnen zijn die zich te gereformeerd aan de regeltjes houdt en zo een club besteelt. En als dat een club uit 020 is dan ligt de man het veiligst in 010. Of voor advocaten die terecht doodsbang zijn. Of voor een jokkebrokkende minister van Defensie.

Even later mocht ik naar huis van de dokter. Ik hoorde daar niet. Voor het ziekenhuis kwam ik VVV-trainer Robert Maaskant tegen. Die wilde vast even kijken waar hij volgende week komt te liggen. Ik kon hem precies zeggen waar dat was. Naast Mark van Bommel.

Hoe ik dat wist? Van het AD.

 
Website door Just