Meer columns

Code gitzwart

Gewoon even kort: er is een pandemie en de in doodsnood naar adem happende patiënten klotsen in onze ziekenhuizen tegen de plinten. We zitten midden in een zorginfarct. Code gitzwart! Dokters en verpleegkundigen zijn al lange tijd totaal ten einde raad. En nou komt het: onze regering moest overtuigd worden dat een vuurwerkverbod beter is dan dat er tijdens de komende jaarwisseling op de Spoedeisende Hulp honderden losse ogen en afgerukte vingers worden binnengebracht. Als je dat bericht leest denk je dat de redacteur die dit schreef ondertussen aan een schuimblusser met lachgas hing. Dit kan gewoon niet waar zijn. Hier vergadert een regering van een Europees land niet over.

Maar het is waar. Over dat verbod heeft ons kabinet lang moeten praten. Ze moesten overtuigd worden. Ze hebben zelfs nog advies aan het OMT gevraagd. Of er vorig jaar echt minder ziekenhuisopnames waren? Maar dat heeft toch in elke krant gestaan? Dat zal best, maar als het niet in de Linda. staat dan weet onze demissionaire minister van Volksgezondheid het niet.

Over dat blaadje gesproken. Ik vond het jongste nummer gisteren in de trein. Had Gert-Jan laten liggen. In dit geval expres omdat hij van zijn Schepper deze onzin absoluut niet mag lezen. Maar hij wou toch even zien of het allemaal waar was. Of onze bodemloos ijdele Hugo inderdaad op de cover stond? Ook dit is echt waar. Hij staat erop. En hoe! Blakend van blijheid naast Linda zelf. Dit voormalige kijkcijferkanon heeft zich voor deze feestelijke gelegenheid in een avondjurk van de Kringloop gehesen. Ik vrees zelfs de Poolse Kringloop.

Arme Hugo. Voorop de Linda in zijn zondagse kloffie. Wie zijn in godsnaam zijn adviseurs? Die man heeft toch grotere zaken aan zijn goed gecoiffeerde hoofd dan zo’n fotosessie? Dit soort sessies ken ik uit ervaring en neemt u van mij aan: die duren uren. Eerst de visagie, dan moet iedereen de gesponsorde kleding aan, ondertussen wapperen er allerlei drukke idioten rond die moeten opletten of elk strikje goed zit en of iedereen precies tegelijk blij kijkt. Het is tenslotte een kerstnummer en kerst is feest. En vrede en saamhorigheid. Maar zo’n foto is hel.  Die hoort bij het vak. Het artiestenvak dan. Politici houden zich met andere zaken bezig.

Gelukkig was er ook goed nieuws. We gaan naar Qatar. Uit solidariteit met het leed van de Aziatische slaven, die zijn gesneuveld bij het bouwen van de sacrale voetbaltempels voor de heilige voetbalmiljonairs, had de bondscoach zich van zijn fiets laten vallen en sloeg hij het doodsaaie potje gade met een van pijn vertrokken gezicht.

Het leek bijna symbolisch. Solidair met de slaven. Alsof god het zo wilde. Of in dit geval Allah. Die weet meer van die contreien waar de slavernij nog steeds hoogtij viert. Of is de pijn van de bondscoach een straf van god? Er zijn mensen die dat geloven. Vaak ongevaccineerd. Maar dit terzijde.

Eigenlijk worstelen we er allemaal mee dat we naar Qatar gaan. Maar we gingen in 1978 toch ook vrolijk naar Argentinië? Daar was het toen ook niet echt gezellig. En Peking? Daar vierden we uitbundig de Olympische Spelen. Hoewel daar voorlopig niet getennist gaat worden omdat de vicepremier wel een erg vieze premier bleek. De bondscoach heeft duidelijk gezegd dat hij zich niet met politiek bezig wil houden. Net als Hugo eigenlijk.

De Denen hebben zich ook geplaatst en die worstelen met een zelfde soort schaamte. Ik las dat de sponsor op het shirt ruimte laat zodat er een protest op geborduurd kan worden. Wel grappig als dat dan weer door Aziatische kinderhandjes gebeurt en dat die kleuters daar twee euro per maand voor vangen. Of ben ik dan heel cynisch?

Ach ja, ooit zullen wij ons moeten verantwoorden voor een hemels tribunaal en daar uitleggen waarom we ons op aarde zo hopeloos misdroegen terwijl we wisten hoe de vork in de steel zat. Dan mag je alleen hopen dat die enge Pepijn van Houwelingen van het Forum voor Democratie daar geen voorzitter van is.

 
Website door Just